De Huid: Het Jasje Van Het Lichaam Dat Alles Bij Elkaar Houdt – En Zó Veel Meer

Voordat ik wist over de huid wat ik nu weet, voelde het alsof ik er nauwelijks invloed op had. Waarom had ik altijd zo’n droge, trekkerige huid, terwijl die van mijn klasgenootjes leek te stralen?

Waar kwamen telkens weer nieuwe puistjes vandaan, terwijl we de vorige net hadden uitgedroogd met het zoveelste anti-acné zalfje in de rij? En hoe kon het toch dat ik na een zonnige week op Curacao nog steeds zo wit was als TL-verlichting, terwijl mijn vriend een heerlijk bruin kleurtje had gekregen?

Mijn huid deed zichtbaar haar best om me iets te vertellen. Alleen.. ik verstond de taal nog niet. Pas jaren (en enkele opleidingen) later, begon ik te begrijpen wat die signalen eigenlijk waren. 

De huid is namelijk een bijzonder orgaan. Ja.. een orgaan! Wanneer we aan organen denken, denken we meestal aan iets wat diep in het lichaam ligt. De lever, de nieren, het hart. Maar de huid is óók een orgaan, en zelfs het grootste orgaan dat we hebben. Het is het enige orgaan waarvan je veranderingen direct aan de buitenkant kunt zien. 

De huid doet veel meer dan het lichaam beschermen. De huid produceert zelf stoffen die essentieel zijn voor onze gezondheid. Zo maakt de huid onder invloed van zonlicht vitamine D aan. Niet één soort, maar meer dan 20 verschillende vormen die allemaal een net iets andere werking hebben in het lichaam. Daarnaast kunnen in de huid ook andere hormonen én zelfs neurotransmitters worden aangemaakt: de boodschapperstoffen waarmee organen, het immuunsysteem en het zenuwstelsel met elkaar communiceren.

Dat klinkt misschien verrassend, maar is eigenlijk heel logisch. De huid is namelijk ontstaan uit dezelfde kiemlaag als de hersenen en het zenuwstelsel. Er zitten letterlijk cellen in de huid die eigenschappen delen met het brein. De huid denkt mee, voelt mee en reageert mee op wat er van binnen gebeurt. 

Daar komt bij dat de huid gevoelig is voor vrijwel alle signaalstoffen die door het lichaam circuleren: hormonen, ontstekingsstoffen, stressmediatoren. Wanneer die stoffen hun ‘ontvangstplek’ in de huid vinden, wordt daar iets zichtbaar. En dát zien en voelen we aan de buitenkant. 

Bijvoorbeeld als:

• de huid droog en schilferig wordt
• de huid vet of onrustig is
• er puistjes ontstaan
• de huid nauwelijks kan verkleuren in de zon
• de huid jeukt
• er huiduitslag, eczeem of rode plekken ontstaan.

Bij baby’s en kinderen zien we dat misschien nog wel het duidelijkst. Hun systemen zijn volop in ontwikkeling, hun huid is dunner, gevoeliger en reageert vaak eerder dan andere organen. Denk aan:

• eczeem of atopische dermatitis
• berg
• luieruitslag
• galbulten
• terugkerende roodheid of jeuk
• onverklaarbare huidreacties

Dat zijn zelden alleen maar huidproblemen. Ze zeggen iets over hoe het lichaam van binnen omgaat met voeding, prikkels, het immuunsysteem, stress of hormonale signalen.

De huid is dus geen losstaand jasje dat je apart kunt behandelen van de rest. De huid is onderdeel van het geheel. Een spiegel die laat zien hoe het ervoor staat van binnen. Ook, en misschien juist, bij onze kinderen.